Na xornada de onte, despois dun xantar en familia, visitei con Pepe Carreiro Os Pendellos. Xa había tempo que lle falara da posibilidade de traer Os Bolechas a este antigo recinto de feira. Falamos e admiramos. A idea está a cocerse entre Vigo e Agolada. De facerse realidade sería un número máis
Na pasada semana comezaban tamén as obras da segunda fase do Auditorio Municipal. Os mastros da imaxe forman parte da estrutura metálica do edificio. Eu vira o proxecto hai tempo e lembro un enorme cubo que na fachada levaba chapa serrada de pedra granítica e cristal. Do resto non recordo os materiais. Esperemos que acerten. Vendo a importante altura que alcanzan os mastros, creo que foi un acerto non edificalo xunto aos Pendellos, sería unha desproporción.
En calquera caso, xa hai anos que é unha necesidade. Que o acaben pronto.
Este blog é visitado por bastantes aqualatenses. Pensando nos que viven lonxe, vou insertando noticias do acontecer cotián na vila ou no concello, sen pretensións xornalísticas. Igualmente, aproveito esta páxina como crónica do acontecer dos Pendellos, ese gran referente de vila de feira que queremos potenciar e valorizar. Na Asociación Amigos dos Pendellos seguimos a traballar arreo nesa dirección. A meta que xustificaría todos os esforzos sería ver culminada a restauración e todos os espazos restaurados dedicados á feira, ao museo, a actividades hostaleiras, comerciais e culturais.
Hai dez días comezaron as obras da segunda fase, na que se acometerán as instalacións subterráneas (electricidade, alumeado público, auga, desaugues, pluviais, canalización de telecomunicacións...), dedicarase un pendello a centralizar as instalacións e restauraranse catro pendellos-expositores. Tamén se dotará á metade do recinto dun novo pavimento mixto (pedra abuxardada e irregular e terra). Con este novo pavimento preténdese mellorar a mobilidade e rebaixar os niveis ás cotas primitivas.
Arquetas, tubos de canalización eléctrica, tubos de drenaxes, dumpers, retroescavadoras, etc xa lle imprimen ritmo ás obras.
Con enorme desagrado tamén descubrimos nun contramostrador dun pendello esta "lareira" tan fóra de contexto e o plástico negro no mostrador paralelo actuando de parede protectora. Para montar a farra nocturna. Quen fose. Inaceptable. Amigos dos Pendellos, Concello, Deputación, Consellería e arquitectos dedicando cartos, ilusións, esforzos e algúns, moi poucos, carentes de sensibilidade para saber respectar este espazo público, humilde e solemne ao mesmo tempo.
Existe un dito popularizado e vulgarizado xa polo uso que di que o que non está en Internet é coma se non existise. Xa digo, é un dito. Nunca máis lonxe da realidade. Os lugares existiron moito antes que a Rede. E non figurar na Rede non é unha desgraza, só unha circunstancia. Pero dito isto, non vou negar que é agradable ver como as novas tecnoloxías recollen aqueles espazos que amas e polos que traballas.
Ese gran imperio virtual de Google acordouse de incluír a viliña de Agolada, non pola vila senón porque a historia situouna nunha encrucillada de camiños e estradas de paso frecuentado. Agora, desde o ordenador de moitos fogares podemos aparecer en moitos lugares do mundo, entre eles tamén pasar polas estradas N-640 (Vegadeo - Pontevedra) e PO-840 (Betanzos - Agolada).
As imaxes recollen o cruzamento das dúas vías e a entrada dunha rúa na Praza do Concello.
Nas dúas imaxes de abaixo a confluencia da Rúa Nova coa Avenida do Concello (N-640), e a rúa do Colexio coa mesma vía.
Hai árbores con nome propio. Por diferentes motivos. Dos sesenta e catro carballos que mandara plantar o escribano D. Ramón de Barrio y Losada no campo da feira de Agolada, este que aparece rotulado nas imaxes distinguíase do resto por ter nome de seu. Foi tronzado a finais dos anos 70 do pasado século para dar paso a unha rúa de asfalto. O poeta Xosé Vázquez Pintor lémbrao así no seu poemario "Banzados":
Gastaba uns farrapos de esmolante e a cadora
viña o vento a turbar aquel vestido sen luces.
Era a resitencia de nosoutros fronte á forza
permanente do ballón que tanto a visitaba
no corredor do outono e nos invernos máis duros.
Contra ela colocaran o corpo do raposo
que avancaba o mar da gándara na noite azul.
Onte morreu co paso irremediable do xuíz
que viña heroico a derrubar as moitas árbores
do milenio: chamábanlle a carballa do cuco.
Levárona os malditos na carroceta grande,
trastorada de morte e de canto,coma o albor.
Salustiano Mato, catedrático da Universidade de Vigo, estivo nos Pendellos a finais de outubro para disertar sobre o tratamento de residuos orgánicos e a súa rendibilización en plantas de biogás. A charla estivo dirixida fundamentalmente aos empresarios.
Antes da conferencia visitamos xuntos o recinto dos Pendellos. Expresounos a súa admiración polo conxunto etnográfico-arquitectónico deste antigo mercado e salientou a altísima potencialidade do espazo para mercados e eventos de todo tipo.
Calquera acto que ten como escenario Os Pendellos, é lóxico que atraia a miña atención. Son xa cinco anos e pico traballando arreo para que este lugar cobre vida e rexurda da ruína e do esquecemento. Por iso un alédase de iniciativas coma esta do amigo e veciño Gonzalo Barrio García (Director de Expansión do FEUGA), que contou co apoio da Asociación de Empresarios de Deza, do Concello de Agolada e da Asociación Amigos dos Pendellos. O importante é sumar, encher de actividade estas construcións e saír á feira global agora que os mercados andan de mudanzas en produtos e costumes. A feira de Agolada esmorece sen que se lle vexan expectativas claras de futuro. Pero quizais con algo de imaxinación poidamos reinventar un novo estilo de mercado ao amparo das vetustas pedras pendelleiras.
Apúntome algo tarde ao meme do libro galego, invitado expresamente por Pai de Leo e implícitamente desde A Chousa da Alcandra.
Deza, cine galego
Este grupo cinematográfico naceu en 1976 da man de Daniel González Alén. O seu obxectivo era facer un cine comarcal para a bisbarra do Deza. En total levan producidas unha ducia de películas. Conseguiron algúns premios no Festival de Cine Aficionado de Vilagarcía. Realizaron un importante labor de difusión proxectando as súas películas en máis de trescentas vilas e lugares de Galicia. Os compoñentes do grupo son: Daniel González Alén (productor, guionista e director), Xesús González (cámara e son) e Farruco Sixto, Carlos Taboada, María Teresa Castro, Celso González, María Xosé Fondevila, Emilio Trabazo e Aurora García (colaboradores e actores). Filmografía (todas en Super 8):
- Camba e Dozón (1976), O consello de Compadre (1977), O Santuario de Faro (1977),Antroido en Brandariz (1978), Loita (1978), Lalín (1978), O campo galego (1979), Cantigas de emigración (1980), Fiadeiras de Zobra (1981), O aparato (1982).
Todos estes documentais forman parte da historia recente e porén gozan dun incalculable valor etnográfico. Hoxe ofrézovos a ligazón do titulado Fiadeiras de Zobra, aldea de Lalín, situada nas abas da Serra do Candán. Parece que o tempo non pasou por Santa María de Zobra. Película documental arredor dos labores de cultivo, a elaboración do liño e o rico folklore que perdura nun dos últimos redutos que se conservan en Galicia e que levan camiño de perderse.
Na miña aldea, Carmoega, a cultura do liño pervive na memoria dos vellos e na microtoponimia (O Batán, Os Liñares...) Vendo as imaxes de Zobra podemos recuperar a memoria daqueles tempos idos que non por pobres están exentos de nobreza e orgullo de comunidade con que se participaba na vida da aldea.
Onte lía unha entrada no blog do amigo Suso Acevedo que versaba sobre o tren e a literatura. Nel referíase ao cemiterio de Sanguiñedo, onde observou nas lápidas que á beira de persoas moi lonxevas xacían outras moito máis novas, mortas nunha mesma época. Quizais fosen aqueles os mortos por causa da silicose na construción do túnel que morde as entrañas da montaña no Foxo do Cabrito, entre Dozón e O Irixo.
Deixeille un comentario preguntándolle se sería este cemiterio de Sanguiñedo e polas referencias que me dá non pode ser outro. 
Andei por estas terras lucenses o 15 de setembro na procura do soado recinto da feira de Parga. Ía confiado, sabía por lecturas anteriores que contaban cun estupendo campo de feira e que conservaba pendellos.
Desde que botamos a andar a asociación Amigos dos Pendellos e prendemos na idea de axudar a montar un Museo das Feiras, pareceume que era obrigado que alguén se ocupase de estudar, visitar e coñecer os principais campos de feira de toda Galicia. Nesa tarefa ando desde hai catro anos e xa levo visitado máis dunha vintena. Este de Parga gustoume especialmente, polo conxunto: os Pendellos, grandes e restaurados. Iso si, só hai tres pendellos-expositores longos e varios mostradores exentos; unha necesaria e vetusta carballeira, unha área recreativa, a capela de San Xosé, o río Parga, a ponte medieval, un pequeniño museo e a vila de Parga. E a feira que se celebra dous días ao mes e conta cunha numerosísima concorrencia.
Daquela visita déixovos as imaxes que seguen. As que levan texto merece a pena agrandalas para ler máis comodamente. Os textos son suficientemente exhaustivos para que eu non siga aportando datos.
Adrián con trece anos esperta loanzas entre os que contemplan a súa habilidade futbolística e a súa capacidade goleadora. É o que popularmente se coñece como unha promesa pero tamén é unha realidade. Cos seus anos xa entrena coa selección galega de fútbol sub-16. Alí, entre os grandes, e non desentoa.
Vive no Rego Traveso, O Quinteiro ( Borraxeiros- Agolada) e estuda e entrena en Lalín, onde xa leva varios anos formando parte da Escola de Fútbol.
Eu desexo felicitalo dobremente, como veciño e amigo e tamén como alumno. O seu excelente carácter e a súa humildade hano levar lonxe en calquera camiño que emprenda. O fútbol tamén é un camiño.
 |
